جایی هستم که نمی دانم کجاست و هیچ که نمی دانم جایی که کجاست و هیچ که نمی دانم و نمی دانم که هیچ که نمی دانم که آرمان یک طناب دار پوسیده است مثل این راه رفتن های من مثل این ندانستن های من مثل این که با من شوخ طبعی می کند من سرد بخندم و بی هیچ دلیلی زیادی شوم مضحک ترین دلداری های دنیا را به رفیق تاواریشم داده ام و او را به لذت خوانده ام و نمی دانم عذابم می دهد یا لذت و این خیلی حس بدیه که نفهمی آخرش خوبی یا بدی یا خوب بودی که بد شدی یا بد بودی که خوب لامصب بد چیزیه فقط کافیه ابله نبوده باشی تا بفهمی چه جوری ناکار شدی ابله نباشی محاله …

حقیقتش من از اعتیاد و بدختی هاش می ترسم و لی واقعا دلم می خواد یه وقتایی خلاص شم و انگار هیچ راهی وجود نداره جز همین که گفتم